Klassenstrijd

eigenlijk zou ik mezelf willen omschrijven

als klassenloos. maar sorry, karl heinrich marx,

jouw dromen en gedachten kloppen bij mij niet

helemaal. de klassenstrijd is mij onduidelijk,

zoals zoveel andere hersenspinsels mij omgeven,

een cluster purperen wolkjes waar ik mij suizend

als sneeuwkristallen in de wind, met een vaporeus

élan doorheen werk, mij uiteindelijk bevrijd.

het heeft niets te betekenen. misschien ben ik

een prototype van de fiere boerenstand, ik hou

van wroeten in de aarde, aardappelen rooien,
bloemen plukken, ik hou van paddenstoelen 

verzamelen, van de molen in hondzocht, ik hou

van verhalen over koeien melken, kalfjes voeren

en het opkoken van een pas geslachte vette haan.

maar ik behoor ook zeker tot de arbeidersklasse,

mijn vader werkte als arbeider aan de hoogovens,

had altijd zwarte randen onder zijn vingernagels.

ach, neen, de kleine middenklasse en de briljante

hogere klasse, waar hoor ik in ’s hemelsnaam

thuis? nu ben ik dichteres, ik schrijf dagelijks

duizend woorden, maar mijn verwarring is

duidelijk. zodra mijn woorden duidelijk zijn,

is mijn verwarring onduidelijk. of is mijn

verwarring dan toch duidelijk? is duidelijkheid

gelijk aan verwarring? is verwarring het enige

teken van leven, leef ik alleen als niets

mij duidelijk is? soms denk ik echt dat ik

een vreemdelinge ben, een morsige illegale 
immigrante. wat een leven met een mens doet. 

per slot van rekening heb ik alleen maar 
bewondering voor mensen die vrijwillig iets 

voor anderen doen. zich inzetten voor een goede 
zaak. dat is pas klasse. je bent een beetje 

geniepig zei je, met je uitleg over 
klassenstrijd, altijd je wraak krijgen enz 


De theatervoorstelling MARX (tekstregie: Stefaan Van Brabandt, spel: Johan Heldenbergh) op Taz 2018 in Oostende inspireerde mij.

AVATAR

als ik je schrijf, een kort verhaal,

een schitterend gedicht... de wereld wil 

de waarheid, dat ik zogezegd niet lieg,

niet fabuleer, niet naar mijn woorden 

zoek terwijl ik spreek (dit overkomt mij

dagelijks meerdere keren, dan zeg ik:

geloof mij niet, ik ben het niet, ik ben

niet echt). als ik je schrijf, dan is het 

of ik luidop dromen fluister, alsof ik

luister naar de woorden die ik spreek.

eigenlijk ben ik, zoals marina tsvetájeva 

trots beweert, voortdurend klaar voor 

het verraad. mijn pogingen de werkelijkheid 
te vatten - ik noem de blauwe namen - 

dragen geen vrucht, niets lijkt dan nog
echt terecht. jij mag mij duizend foto's 

sturen van mistig mauve pallisanderbloemen

of rozentuinen in een idem dito land -

wat ik je eigenlijk zeggen wil, reiziger,

nachtraaf, bloemenman, lijkt mij

nodeloos nutteloos. mijn woorden dampen

wijl ik tokkel, veranderen wijl ik spreek.

van de leugen ben ik de leukste incarnatie.

wanneer ik zonder schaamte zeggen kan:

dit is niet ik, dit is mijn vleeswording,

mijn tiende meta, mijn persoonlijk plaatje, 

mijn zoveelste nieuwe avatar, dan ben ik 
eindelijk waar. ik steek mijn tong uit, 

ik dans een wilde vreugdedans, de wereld 

ondergaat mijn woest gestamp. wellicht

legt zij, de zwarte godin kali, mij

deze woorden in de mond, misschien wil

ik daarom wel echt zijn, als shiva

mijn geliefde, die onderaan mijn voeten

ligt. ik drink het bloed van demon, opdat

het kwaad niet keert, maar shiva loutert

mijn gestamp. mijn tanden kleuren rood,

mijn tong is stuk en wat ontstaat is

duisternis - of is de wereld waar? 



Marína Ivánovna Tsvetájeva was een Russische dichteres uit de eerste helft van de twintigste eeuw. Haar werk wordt door andere dichters geprezen om zijn natuurlijkheid en diepgang. 

Kálii (Sanskriet: काली ), ook wel Káliká of Kali, is een godin uit de hindoe- mythologie.
Zie: https://nl.wikipedia.org/wiki/Kali_(godin)

De ondergang van deTitanic 2 (video's)

Het begin van het einde is altijd onopvallend.

Hans Magnus Enzensberger

 

Hans Magnus Enzensberger - De ondergang van deTitanic stills

“Ik ben een onafhankelijk intellectueel die zich graag met alles moeit, maar voor geen enkele kar te spannen is.”

HME 


De ondergang van de Titanic
Op dinsdagavond 15 mei 2018 werd in de Servais Academie te Halle een toneelstuk opgevoerd met als titel: De ondergang van de Titanic, naar het gelijknamige versepos van Hans Magnus Enzensberger. De acteurs schreven enthousiast enige bijkomende scènes, onder kundige leiding van Willem Carpentier, docent drama.
Nicole Van Overstraeten, secretaris-penningmeester van de VVL, speelde een gastrol in deze productie. 

die dag in de springerige lente

oeps! je bureaublad oogde upside down, etienne
viel uit de pruimelaar, philippe kreeg een vijfde aanval.

maar hey hey, jij wilde op reis naar cyprus for leisure & 
work, samen met onna, een wilde meid,. jij kon zwemmen 

in de cypriotische lucht, zij vond het snikheet, die dag 
in de springerige lente van nicosia. je kocht vliegensvlug 

een luchtige tuniek, zonnecrème, een grote zonnebril. 
je deed alsof je een actrice was, ready for a take in the sun 

en ja, je leek een beetje op de jongere greta garbo. 
je zwierf langs oude kerken en kloosters, okerkleurige 

stenen moeders, steile heiligenbeelden van kerkvaders 
blakend in de zon, onder het azuur van een verdeelde stad.


toen je je in famagusta liet fotograferen vlak vóór 
de ruines van de middeleeuwse griekse kerk sint-george 

(je hield olijk je handje voor je mond, bloot waren je armen,
bloot je sandaalbenen en wit, maar de zon scheen hevig 

in je ogen, je kon ze niet openhouden, je knipoogde),
bewonderde je ademloos de oude gele stenen, hoe mooi 

die tinten, hoe mooi het contrast met je zwarte kleren, 
met de blauwe zon, hoe weids het uitspansel. de tijd leek

stil te staan, je huiverde plots, ondanks de hitte, er stond
een beetje wind. je dacht aan de muur in nicosia, niet ver 

van de grieks-orthodoxe kerk. synchroon met je gedachten
zong toen de muaddhin een azan, een oproep tot gebed, 


komende van de andere zijde van de muur. onnoemelijk 
weemoedig klonk dit lied, riep beelden op van weidse

landschappen, van koele patio's met schalen vol dadels 
en druiven, waar je kon dromen van de hete woestijnwind 

onderweg, van een grenzeloos bestaan. die muur zei je, 
het is maar een green line, een bufferzone, tussen het turkse 

noordelijk deel van cyprus en het griekse orthodoxe zuiden. 
maar adamantos diamantis maakte een schilderij over vrede


heyhey, zei je en je keek ernaar, je keer ernaar. plots wou je 
terug naar huis, naar je leven anders dan gewoon. je wou 

je alleen maar koesteren in zijn armen, in de warmte 
van je lief, je honingbeer, je man van vermiljoen.