in stervensmodus diana athill 101

januari 2019, het sneeuwt, hoera

het sneeuwt. jouw witte tuin met bloedmaan 

vond ik mooi, het kwezeltje fezeltje ingepakt 


in wolkjes plantenmist kijkt toe. mensen sterven 

nowadays, te beginnen met poes pipo mijn schatje 

mijn ratje. eerst was hij super druk plots kon hij 


niet meer eten niet meer lopen niet meer staan.

met stramme pootjes nog 1 keer naar zijn bakje.

daarna stierf poes pickles, wiens ingewanden

heen en weer werden geschud. ook de ex

van juan cassassus y garcia, hij die mijn 

muur schildert in muntgroen, mijn vloer tegelt 

in slimme grijze steen ligt in stervensmodus.

hij heeft reeds een nieuwe (jonge) vrouw 

een spaanse, zij heeft een souvenirwinkeltje

op mallorca, samen hebben zij een tweeling 

van twee, dat is het pure leven zei je toen

een film van alejandro gonzález iñárritu.

boeken van diana athill koester ik

als precieuze artefarcten, jij bent het

die me deze bevallige dame presenteerde


ben je daarvoor onbeschrijfelijk dankbaar.

ik kus je ik sus je ik mis je ik lust je zodra 

de eerste sneeuw verdwijnt eet ik een bord

muesli met pruimen en banaan, ik schil 

een appeltje voor de dorst voor als ik 

in stervensmodus raak, ooit, eens, ooit

staat van genade 3

vanmorgen wakker, the dancing queen 

van abba in mijn hoofdje op mijn lippen 

op mijn tong. nip vlug van een glaasje water

vervloek uitdrukkelijk deze oorwurm van jewelste

opgediept uit ik weet niet welke duistere spelonk 

van mijn hersenpan, mijn geestelijke raclette

naar het schijnt een foutje in mijn verdomd

cognitief systeem, dat identieke gebieden activeert

als mijn auditieve cortex. ach! een oorwurm 

verdwijnt vanzelf als je er niet teveel aan denkt

als je het liedje nogmaals zingt, wat een oorwurm

eigenlijk (feitelijk) tot een oorwurm maakt

was het maar zo makkelijk was het maar zo waar! 

ik bevrijd mijn ziel van vijandige lippen verraderlijke 

tongen, mijn ongelooflijke onvergenoegdheid

door te bidden tot mijn zoveelste nieuwe avatar

wees gerust zegt hij, vanaf nu leef je constant

in een staat van genade, je bent het zo gewoon

maar de staat van genade is verontrustend

mijn roze droom omringd met donkere randjes

ik zorg dus voor een mogelijke uitweg, een zweem 

van zwart, dan wordt het weer oneindig klaar

'Heer, bevrijd mijn ziel van vijandige lippen, van verraderlijke tongen'. Citaat uit een middeleeuws handschrift (anno 1000 tot 1250), abdij van Stavelot, Belgische Ardennen.

Uit: in het Gregoriaans klonk ooit de kwarttoon. Die klonken Arabisch. NCR handelsblad, 2 november 2018

en

Hymns of the Coptic Orthodox Church, Abanoub Samuel op Soundcloud

staat van genade 2

https://www.youtube.com/watch?v=9wxI4KK9ZYo

wat is dat nu, prevel ik verbouwereerd

- die staat van genade, die toestand van licht

van hemels geluk? is de staat van genade 

gelijk aan vergiffenis, word ik ogenblikkelijk 

een monument van clementie, van zuiverheid

van begenadiging, van gratie, van zwier?

ik bevind me in een staat van genade vroeg

in de ochtend, wanneer het stil is in huis en 

ik doorheen het raam de wolkenvelden volg 

met een blik zonder kreukels. mijn lichaam 

glimlacht, ik ben heilig, beweeg mij aanvallig 
en chic en charmant, ik zweef als een engel 

mijn huid smeuïg als boter, als crème anglaise

als room. mijn ogen groot en rond, ik lijk op 

lou reed en zing van a perfect day, a perfect day

in the park. ik wandel mij blij, mijn lijf is super

gezond, de hemel is blauw, de zon warmgeel

maar voor even, voor even. in het raam zie ik 

mijn evenbeeld, argh! ik draag een strak wit

masker, kreeg ik een facelift zowaar, een maag-

verkleining, een liposuctie? straks dans ik weer

met mijn demon in een zee van chaos, van leven