staat van genade 1

The Three Graces', (detail), c1636-1638. Artist: Peter Paul Rubens
'The Three Graces', (detail), c1636-1638. From youngest to oldest: Aglaea (Beauty), Euphrosyne (Mirth), and Thalia (Good Cheer). Museo del Prado, Madrid, Spain. (Photo by Art Media/Print Collector/Getty Images)

de staat van genade is een toestand

van licht. ze gaat gepaard met een gevoel 

van onvergelijkbare fysische gelukzaligheid

je lichaam verandert in een gave. wie de staat 

van genade heeft gekend, zal ze onmiddellijk 

herkennen. ze wordt nergens voor gebruikt

bereikt je plots, op onverwachte momenten

ze duurt niet lang, komt niet als je naar haar

verlangt, is fragiel, breekbaar, zo weer weg

je mag er niet te veel van krijgen, je mag

er zeker niets van verwachten, dan verdwijnt 

ze en komt waarschijnlijk nooit meer terug

maar je wordt er gelukkig van, onnoemlijk 

blij, je gelaat is rimpelloos, je ogen zijn open 

& peinzend, het is of heel je lichaam glimlacht

je ervaart de diepe onbereikbare schoonheid 

van de ander, je voelt je elegant en aanvallig

bekoorlijk en levendig en absoluut barmhartig

je bent naakt, puur en vol van gratie, zoals

aglaea, euphrosyne en thalia, begeleidsters 

van venus, die intense schoonheid, intense 

vreugde en bloeiend geluk verpersoonlijken 



Deze post is geinspireerd op het hoofdstukje 'Staat van genade', p.75, uit 'De ontdekking van de wereld', de verzameling van in de jaren zestig geschreven krantencolumns van de Braziliaanse Clarice Lispector.

Klassenstrijd

eigenlijk zou ik mezelf willen omschrijven

als klassenloos. maar sorry, karl heinrich marx,

jouw dromen en gedachten kloppen bij mij niet

helemaal. de klassenstrijd is mij onduidelijk,

zoals zoveel andere hersenspinsels mij omgeven,

een cluster purperen wolkjes waar ik mij suizend

als sneeuwkristallen in de wind, met een vaporeus

élan doorheen werk, mij uiteindelijk bevrijd.

het heeft niets te betekenen. misschien ben ik

een prototype van de fiere boerenstand, ik hou

van wroeten in de aarde, aardappelen rooien,
bloemen plukken, ik hou van paddenstoelen 

verzamelen, van de molen in hondzocht, ik hou

van verhalen over koeien melken, kalfjes voeren

en het opkoken van een pas geslachte vette haan.

maar ik behoor ook zeker tot de arbeidersklasse,

mijn vader werkte als arbeider aan de hoogovens,

had altijd zwarte randen onder zijn vingernagels.

ach, neen, de kleine middenklasse en de briljante

hogere klasse, waar hoor ik in ’s hemelsnaam

thuis? nu ben ik dichteres, ik schrijf dagelijks

duizend woorden, maar mijn verwarring is

duidelijk. zodra mijn woorden duidelijk zijn,

is mijn verwarring onduidelijk. of is mijn

verwarring dan toch duidelijk? is duidelijkheid

gelijk aan verwarring? is verwarring het enige

teken van leven, leef ik alleen als niets

mij duidelijk is? soms denk ik echt dat ik

een vreemdelinge ben, een morsige illegale 
immigrante. wat een leven met een mens doet. 

per slot van rekening heb ik alleen maar 
bewondering voor mensen die vrijwillig iets 

voor anderen doen. zich inzetten voor een goede 
zaak. dat is pas klasse. je bent een beetje 

geniepig zei je, met je uitleg over 
klassenstrijd, altijd je wraak krijgen enz 


De theatervoorstelling MARX (tekstregie: Stefaan Van Brabandt, spel: Johan Heldenbergh) op Taz 2018 in Oostende inspireerde mij.

AVATAR

als ik je schrijf, een kort verhaal,

een schitterend gedicht... de wereld wil 

de waarheid, dat ik zogezegd niet lieg,

niet fabuleer, niet naar mijn woorden 

zoek terwijl ik spreek (dit overkomt mij

dagelijks meerdere keren, dan zeg ik:

geloof mij niet, ik ben het niet, ik ben

niet echt). als ik je schrijf, dan is het 

of ik luidop dromen fluister, alsof ik

luister naar de woorden die ik spreek.

eigenlijk ben ik, zoals marina tsvetájeva 

trots beweert, voortdurend klaar voor 

het verraad. mijn pogingen de werkelijkheid 
te vatten - ik noem de blauwe namen - 

dragen geen vrucht, niets lijkt dan nog
echt terecht. jij mag mij duizend foto's 

sturen van mistig mauve pallisanderbloemen

of rozentuinen in een idem dito land -

wat ik je eigenlijk zeggen wil, reiziger,

nachtraaf, bloemenman, lijkt mij

nodeloos nutteloos. mijn woorden dampen

wijl ik tokkel, veranderen wijl ik spreek.

van de leugen ben ik de leukste incarnatie.

wanneer ik zonder schaamte zeggen kan:

dit is niet ik, dit is mijn vleeswording,

mijn tiende meta, mijn persoonlijk plaatje, 

mijn zoveelste nieuwe avatar, dan ben ik 
eindelijk waar. ik steek mijn tong uit, 

ik dans een wilde vreugdedans, de wereld 

ondergaat mijn woest gestamp. wellicht

legt zij, de zwarte godin kali, mij

deze woorden in de mond, misschien wil

ik daarom wel echt zijn, als shiva

mijn geliefde, die onderaan mijn voeten

ligt. ik drink het bloed van demon, opdat

het kwaad niet keert, maar shiva loutert

mijn gestamp. mijn tanden kleuren rood,

mijn tong is stuk en wat ontstaat is

duisternis - of is de wereld waar? 



Marína Ivánovna Tsvetájeva was een Russische dichteres uit de eerste helft van de twintigste eeuw. Haar werk wordt door andere dichters geprezen om zijn natuurlijkheid en diepgang. 

Kálii (Sanskriet: काली ), ook wel Káliká of Kali, is een godin uit de hindoe- mythologie.
Zie: https://nl.wikipedia.org/wiki/Kali_(godin)

De ondergang van deTitanic 2 (video's)

Het begin van het einde is altijd onopvallend.

Hans Magnus Enzensberger

 

Hans Magnus Enzensberger - De ondergang van deTitanic stills

“Ik ben een onafhankelijk intellectueel die zich graag met alles moeit, maar voor geen enkele kar te spannen is.”

HME 


De ondergang van de Titanic
Op dinsdagavond 15 mei 2018 werd in de Servais Academie te Halle een toneelstuk opgevoerd met als titel: De ondergang van de Titanic, naar het gelijknamige versepos van Hans Magnus Enzensberger. De acteurs schreven enthousiast enige bijkomende scènes, onder kundige leiding van Willem Carpentier, docent drama.
Nicole Van Overstraeten, secretaris-penningmeester van de VVL, speelde een gastrol in deze productie.