die dag in de springerige lente

oeps! je bureaublad oogde upside down, etienne
viel uit de pruimelaar, philippe kreeg een vijfde aanval.

maar hey hey, jij wilde op reis naar cyprus for leisure & 
work, samen met onna, een wilde meid,. jij kon zwemmen 

in de cypriotische lucht, zij vond het snikheet, die dag 
in de springerige lente van nicosia. je kocht vliegensvlug 

een luchtige tuniek, zonnecrème, een grote zonnebril. 
je deed alsof je een actrice was, ready for a take in the sun 

en ja, je leek een beetje op de jongere greta garbo. 
je zwierf langs oude kerken en kloosters, okerkleurige 

stenen moeders, steile heiligenbeelden van kerkvaders 
blakend in de zon, onder het azuur van een verdeelde stad.


toen je je in famagusta liet fotograferen vlak vóór 
de ruines van de middeleeuwse griekse kerk sint-george 

(je hield olijk je handje voor je mond, bloot waren je armen,
bloot je sandaalbenen en wit, maar de zon scheen hevig 

in je ogen, je kon ze niet openhouden, je knipoogde),
bewonderde je ademloos de oude gele stenen, hoe mooi 

die tinten, hoe mooi het contrast met je zwarte kleren, 
met de blauwe zon, hoe weids het uitspansel. de tijd leek

stil te staan, je huiverde plots, ondanks de hitte, er stond
een beetje wind. je dacht aan de muur in nicosia, niet ver 

van de grieks-orthodoxe kerk. synchroon met je gedachten
zong toen de muaddhin een azan, een oproep tot gebed, 


komende van de andere zijde van de muur. onnoemelijk 
weemoedig klonk dit lied, riep beelden op van weidse

landschappen, van koele patio's met schalen vol dadels 
en druiven, waar je kon dromen van de hete woestijnwind 

onderweg, van een grenzeloos bestaan. die muur zei je, 
het is maar een green line, een bufferzone, tussen het turkse 

noordelijk deel van cyprus en het griekse orthodoxe zuiden. 
maar adamantos diamantis maakte een schilderij over vrede


heyhey, zei je en je keek ernaar, je keer ernaar. plots wou je 
terug naar huis, naar je leven anders dan gewoon. je wou 

je alleen maar koesteren in zijn armen, in de warmte 
van je lief, je honingbeer, je man van vermiljoen.

Een verte tegemoet

Meegedaan aan een groepsrenga.

Een renga is een kettinggedicht, van Japanse oorsprong. Samen met acht andere liefhebbers van Japanse dichtvormen schreef ik mee aan een ketting van (nogal romantische, moet ik bekennen) mijmeringen. Simon gaf de aanzet, onze initialen en namen staan achteraan.

Een verte tegemoet (2)
Groepsrenga ― Digitale Uta Kern

Ik zou het landschap willen zijn dat ik beschouw. 
Simone de Beauvoir

een palmomzoomd plein
in het midden de schaduw
van een zomereik
- sb

daar verdwijn ik in gepeins
broed op een raak dagboekvers
- hd

het hinkelpad en de bal
liggen er verlaten bij
- fg

eeuwenoud, vertrouwd
waar een ieder zich thuis weet
- bg

waaronder oude mannen,
vertellend over vroeger
- gn

tegen de stam droomt een man
in het licht nadert zijn lief
- nvdr

waar een verteld verhaal het ―
overleven bevestigt
- ds

zo dominant aanwezig
dat hier de mussen zwijgen
- cvdr

eindelijk tot rust komen ―
verschuif de stoeltjes, zit neer
- nvo

langs het pad omhoog
vandaar ― alleen ― boven zee
de zonsopgang zien
- sb

ik dank de nieuwe dag
tintel van zijn beloften
- hd

nog geen geschreeuw van meeuwen
enkel het water dat rimpelt
- fg

weten dat je vergroeid bent,
een stukje aarde mag zijn
- bg

een schip zeilt naar de verte
de maansikkel achterna
- gn

stralen strelen de golven
lichter daal ik huiswaarts
- nvdr

aanschouwende gedachten
in nalatende sporen
- ds

beleven ― zonder zorgen ―
hoe deze dag openbloeit
- cvdr

dat zinderen bewaren
voor later, voor als ik je
- nvo

2018-02sb – Simon Buschman, hd – Hilde Devos, fg – Frieda Gheysens, bg – Bep Grootendorst, gn – Greet Niederländer, nvdr – Nico van den Raad, ds – Doortje Stam, cvdr – Chris Van de Rijck, nvo – Nicola van Overstraeten

ASYMMETRIE

een sneeuwtuin heeft vele gezichten, maar

meestal twee, een rechts gezicht en een links. 

zoals amada masahiko uitlegt op p. 270 in deel 2 
van de moord op commendatore van haruki murakami:

als men een frontale close-up van een vrouw vertikaal

in tweeën snijdt en van elke helft een spiegelbeeld maakt,

bekom je een rechts vrouwengezicht en een links,

nog wel van een en dezelfde vrouw. zo kun je ook

de linkerhelft van je tuin (vol sneeuw) spiegelen,

in de rechterhelft is dooi ingetreden omdat juist

daar het zonnetje scheen. je bekomt een sneeuwtuin

en een dooituin, twee stadia van een prachtig landschap,

het ene smetteloos wit, het andere tranend, modderig,

grauw. amada masahiko vond deze asymmetrie bij

vrouwen een beetje verontrustend, hij stond paf,

hij wist niet welke vrouw hij uiteindelijk in zijn armen

hield, hij wist niet van welke vrouw hij moest houden.  

de rechtse of de linkse. zo weet ik ook niet welk

landschap  ik mooier vind: een maagdelijk witte tuin

of een tuin waar tussen traanwater, modder, slierten

sneeuw, krokante ijskorstjes glinsteren in het ochtendlicht,

de mankementen en gaten van het landschap onthullend,

belovend in zich het nieuwe leven, het nieuwe jaar,

de lente. de puntjes van mijn boshyacinten reeds vijf cm

hoog, de knoppen van mijn hortensia halfopen,

de zalige geur van gewassen hout, zon op mijn huid.