Een verte tegemoet

Meegedaan aan een groepsrenga.

Een renga is een kettinggedicht, van Japanse oorsprong. Samen met acht andere liefhebbers van Japanse dichtvormen schreef ik mee aan een ketting van (nogal romantische, moet ik bekennen) mijmeringen. Simon gaf de aanzet, onze initialen en namen staan achteraan.

Een verte tegemoet (2)
Groepsrenga ― Digitale Uta Kern

Ik zou het landschap willen zijn dat ik beschouw. 
Simone de Beauvoir

een palmomzoomd plein
in het midden de schaduw
van een zomereik
- sb

daar verdwijn ik in gepeins
broed op een raak dagboekvers
- hd

het hinkelpad en de bal
liggen er verlaten bij
- fg

eeuwenoud, vertrouwd
waar een ieder zich thuis weet
- bg

waaronder oude mannen,
vertellend over vroeger
- gn

tegen de stam droomt een man
in het licht nadert zijn lief
- nvdr

waar een verteld verhaal het ―
overleven bevestigt
- ds

zo dominant aanwezig
dat hier de mussen zwijgen
- cvdr

eindelijk tot rust komen ―
verschuif de stoeltjes, zit neer
- nvo

langs het pad omhoog
vandaar ― alleen ― boven zee
de zonsopgang zien
- sb

ik dank de nieuwe dag
tintel van zijn beloften
- hd

nog geen geschreeuw van meeuwen
enkel het water dat rimpelt
- fg

weten dat je vergroeid bent,
een stukje aarde mag zijn
- bg

een schip zeilt naar de verte
de maansikkel achterna
- gn

stralen strelen de golven
lichter daal ik huiswaarts
- nvdr

aanschouwende gedachten
in nalatende sporen
- ds

beleven ― zonder zorgen ―
hoe deze dag openbloeit
- cvdr

dat zinderen bewaren
voor later, voor als ik je
- nvo

2018-02sb – Simon Buschman, hd – Hilde Devos, fg – Frieda Gheysens, bg – Bep Grootendorst, gn – Greet Niederländer, nvdr – Nico van den Raad, ds – Doortje Stam, cvdr – Chris Van de Rijck, nvo – Nicola van Overstraeten

ASYMMETRIE

een sneeuwtuin heeft vele gezichten, maar

meestal twee, een rechts gezicht en een links. 

zoals amada masahiko uitlegt op p. 270 in deel 2 
van de moord op commendatore van haruki murakami:

als men een frontale close-up van een vrouw vertikaal

in tweeën snijdt en van elke helft een spiegelbeeld maakt,

bekom je een rechts vrouwengezicht en een links,

nog wel van een en dezelfde vrouw. zo kun je ook

de linkerhelft van je tuin (vol sneeuw) spiegelen,

in de rechterhelft is dooi ingetreden omdat juist

daar het zonnetje scheen. je bekomt een sneeuwtuin

en een dooituin, twee stadia van een prachtig landschap,

het ene smetteloos wit, het andere tranend, modderig,

grauw. amada masahiko vond deze asymmetrie bij

vrouwen een beetje verontrustend, hij stond paf,

hij wist niet welke vrouw hij uiteindelijk in zijn armen

hield, hij wist niet van welke vrouw hij moest houden.  

de rechtse of de linkse. zo weet ik ook niet welk

landschap  ik mooier vind: een maagdelijk witte tuin

of een tuin waar tussen traanwater, modder, slierten

sneeuw, krokante ijskorstjes glinsteren in het ochtendlicht,

de mankementen en gaten van het landschap onthullend,

belovend in zich het nieuwe leven, het nieuwe jaar,

de lente. de puntjes van mijn boshyacinten reeds vijf cm

hoog, de knoppen van mijn hortensia halfopen,

de zalige geur van gewassen hout, zon op mijn huid. 

ik wil je lippen zijn

14 februari 2018

ik wil je lippen zijn, dieprode lippen of lippen van oranje

die mij kussen op mijn neus en in mijn oren

ik wil als woorden aan je lippen dralen

ik wil als water aan je lippen zijn

zo los en lippig wil ik zijn

ik wil je lippen zijn

ja, de witte lipjes van pralien met roze marsepein

die vond je fijn, maar de cologne van bij de kruidotheek

- dit lijkt op biofraude zei je

cologne moet echt zijn, parfum moet echt zijn, niet bio

het stinkt een beetje veel, zo veel - je bromde

als een beer ontwakend uit zijn winterslaap

ach, zei ik, geef die cologne maar aan mij

ben immers dol op geuren van sinaas 

van sandelhout

van lavendel en valeriaan

envoye:

ik wil mijn lippen zijn, dieprode lippen of lippen van oranje

die je kussen op je neus en in je oren

op geheime plekjes in je nek

ik wil alleen maar lippen zijn

ik wil je lippen zijn

CYBORGS

welke tijden zijn dit, worden wij allen devices  

muteren onze kids in de toekomst naar cyborgs

zullen zij gedwee hun gps-trackers blijven dragen

of rukken zij dit kleinood tijdens de speeltijd los

en geven ze het aan het braafste kind van de klas

worden wij allen slachtoffer van paranoid parenting

zal iedereen dan alles te weten komen van iedereen

en omgekeerd? ik wil niet dat iedereen mij kent 

wil ook niemand kennen, ieder zijn mysterie zeg ik

wil nog altijd verdwijnen, mij verbergen in de regen

het regent nu al dagenlang al wekenlang al maanden

het regent pijpenstelen, het regent dat het giet

december de somberste maand sinds 1934, maar 14 uren

zon, in de ardennen valt er sneeuw, il neige sur liège 

maar niet bij ons, wij krijgen snottige sneeuwmotregen

wij krijgen hagel. ik luister naar de voorspellingen, surf 

onhandig op de weerberichtenpagina van mijn slimme

het weer per uur, buienradar voor de komende 14 dagen 

ik kom thuis als een nat kieken, maar zeg opgelucht

vandaag streelde een oude zwarte man mijn ring

iemand noemde mij lief, iemand anders

appte mij you’re my cocaine baby, nog iemand 

anders noemde mij zijn dearest soulmate, ik doe

alsof ik het druk heb, zo van druk druk druk

heb het ook druk, neem straks de trein naar brussel

naar de qi gong, maar wil het liefst laurence vielle lezen

zij zit veel op treinen, zij zingt over trains, trains, trains

trein van ravenpartituren waarop draden zingen 

oeps! ik zeg alles omgekeerd het moet zijn trein

van dradenpartituren waarop raven zingen, ook mooi

NVO  januari 2018

De laatste verzen uit de derde strofe heb ik gesampled uit het gedicht’ Doortocht’ van Laurence Vielle, zie  DOMO DE POEZIA, Bouteilles à la mer . Flessenpost . Flaschenpost, maelstromreevolution.org
Livre + CD offert (musique de Vincent Granger) ISBN Maelström: 978-2-87505-300-8