een sneeuwtuin heeft vele
gezichten, maar
meestal twee, een rechts gezicht en een links.
zoals amada masahiko uitlegt op p. 270 in deel 2
van de moord op commendatore van haruki murakami:
zoals amada masahiko uitlegt op p. 270 in deel 2
van de moord op commendatore van haruki murakami:
als men een frontale close-up
van een vrouw vertikaal
in tweeën snijdt en van elke
helft een spiegelbeeld maakt,
bekom je een rechts vrouwengezicht
en een links,
nog wel van een en dezelfde vrouw.
zo kun je ook
de linkerhelft van je tuin (vol
sneeuw) spiegelen,
in de rechterhelft is dooi ingetreden
omdat juist
daar het zonnetje scheen. je
bekomt een sneeuwtuin
en een dooituin, twee stadia van een
prachtig landschap,
het ene smetteloos wit, het
andere tranend, modderig,
grauw. amada masahiko vond deze asymmetrie
bij
vrouwen een beetje verontrustend,
hij stond paf,
hij wist niet welke vrouw hij uiteindelijk
in zijn armen
hield, hij wist niet van welke vrouw
hij moest houden.
de rechtse of de linkse. zo weet
ik ook niet welk
landschap ik mooier vind: een maagdelijk witte tuin
of een tuin waar tussen
traanwater, modder, slierten
sneeuw, krokante ijskorstjes glinsteren
in het ochtendlicht,
de mankementen en gaten van het
landschap onthullend,
belovend in zich het nieuwe leven,
het nieuwe jaar,
de lente. de puntjes van mijn boshyacinten
reeds vijf cm
hoog, de knoppen van mijn hortensia
halfopen,
de zalige geur van gewassen hout, zon
op mijn huid.
