ik wil je lippen zijn

14 februari 2018

ik wil je lippen zijn, dieprode lippen of lippen van oranje

die mij kussen op mijn neus en in mijn oren

ik wil als woorden aan je lippen dralen

ik wil als water aan je lippen zijn

zo los en lippig wil ik zijn

ik wil je lippen zijn

ja, de witte lipjes van pralien met roze marsepein

die vond je fijn, maar de cologne van bij de kruidotheek

- dit lijkt op biofraude zei je

cologne moet echt zijn, parfum moet echt zijn, niet bio

het stinkt een beetje veel, zo veel - je bromde

als een beer ontwakend uit zijn winterslaap

ach, zei ik, geef die cologne maar aan mij

ben immers dol op geuren van sinaas 

van sandelhout

van lavendel en valeriaan

envoye:

ik wil mijn lippen zijn, dieprode lippen of lippen van oranje

die je kussen op je neus en in je oren

op geheime plekjes in je nek

ik wil alleen maar lippen zijn

ik wil je lippen zijn

CYBORGS

welke tijden zijn dit, worden wij allen devices  

muteren onze kids in de toekomst naar cyborgs

zullen zij gedwee hun gps-trackers blijven dragen

of rukken zij dit kleinood tijdens de speeltijd los

en geven ze het aan het braafste kind van de klas

worden wij allen slachtoffer van paranoid parenting

zal iedereen dan alles te weten komen van iedereen

en omgekeerd? ik wil niet dat iedereen mij kent 

wil ook niemand kennen, ieder zijn mysterie zeg ik

wil nog altijd verdwijnen, mij verbergen in de regen

het regent nu al dagenlang al wekenlang al maanden

het regent pijpenstelen, het regent dat het giet

december de somberste maand sinds 1934, maar 14 uren

zon, in de ardennen valt er sneeuw, il neige sur liège 

maar niet bij ons, wij krijgen snottige sneeuwmotregen

wij krijgen hagel. ik luister naar de voorspellingen, surf 

onhandig op de weerberichtenpagina van mijn slimme

het weer per uur, buienradar voor de komende 14 dagen 

ik kom thuis als een nat kieken, maar zeg opgelucht

vandaag streelde een oude zwarte man mijn ring

iemand noemde mij lief, iemand anders

appte mij you’re my cocaine baby, nog iemand 

anders noemde mij zijn dearest soulmate, ik doe

alsof ik het druk heb, zo van druk druk druk

heb het ook druk, neem straks de trein naar brussel

naar de qi gong, maar wil het liefst laurence vielle lezen

zij zit veel op treinen, zij zingt over trains, trains, trains

trein van ravenpartituren waarop draden zingen 

oeps! ik zeg alles omgekeerd het moet zijn trein

van dradenpartituren waarop raven zingen, ook mooi

NVO  januari 2018

De laatste verzen uit de derde strofe heb ik gesampled uit het gedicht’ Doortocht’ van Laurence Vielle, zie  DOMO DE POEZIA, Bouteilles à la mer . Flessenpost . Flaschenpost, maelstromreevolution.org
Livre + CD offert (musique de Vincent Granger) ISBN Maelström: 978-2-87505-300-8

Averechtse dichters In HALLE, 20 januari 2018

Dit was de eerste foto die ik doorgestuurd kreeg op facebook, op de site van Studie- en Ontmoetingscentrum Averechts, Kardinaal Cardijnstraat 3, te Halle. De ruimte waar het event plaatsgreep is piep. Ideaal voor een po namiddag, er kunnen maar 30 personen comfortabel zitten. Maar er is een WC en een toog, en een Italiaans koffiezetmachine die heerlijk straffe koffie produceert!

De foto's van JP waren zeer goed gelukt. Zijn commentaar bij bovenstaande foto: 'Terwijl de meisjes buiten een danske placeerden ter promotie van de Averechtse dichters, wordt binnen de gitaar gestemd. En Herman zag dat het goed was'.

Dit zijn Iona en Inneke, de danseresjes- performers van het event!

En maar synchroon buigen en knielen en dan weer strekken...

Roger Nupie, presentator en Johan Van Den Bossche, gitaarspeler, overtroffen zichzelf!

Etienne Devisch kwam als eerste aan de beurt. Hij had een indrukwekkend 'schrift' bij, waaruit hij heel expressief en enthousiast zijn tekst debiteerde! hij had een gedicht gemaakt over een wielerwedstrijd en had een chronometer bij, heel grappig!

En dit zijn ze, de Averechtse dichters. Van links naar rechts: Etienne Devisch, Annelies Deville, JP, Roger Nupie, Geert Vanhassel, Nicole Van Overstraeten, Christina Guirlande en Johan VDB. Etienne droeg een houten das (echt waar, heb er aan gevoeld) en Geert een ingenieus gestructureerde trui, met bovenaan rechts een soort nep houtje-touwtje sluiting in leer en hout. Mannenmode kan ook hip zijn!

De ploeg, nogmaals. Johan speelt hier geen gitaar, maar kiekeboe!

Poëzie-event gisteren gelukt!
5 dichters. Eerst waren er 7, dan weer zes, dan weer 4 (Jos had een hersenbloeding, Veine een gescheurde Achillespees. Dan vond ik een jonge vrouw uit Jette bereid om naar Halle te komen. 5 dus).

Het regende. 

De twee blonde meisjes plakten we een affiche op borst en rug, de opdracht was aandacht te trekken door wild rond de kerk te rennen, turnoefeningen uit te voeren voor de vitrines van de shops en koffiehuizen en de pizzeria in de Cardijnstraat. Hoe jong moet je wel zijn om constant, gedurende een half uur, te rennen in de regen... 

Ik moet zeggen dat Christina veel indruk maakte met haar magnifiek gedicht over haar moeder die de zee nooit had gezien,  Geert las voor uit zijn bundel knetterende oorlogsgedichten (hij is het podiumbeest der pôdiumbeesten) en
vreemd vond ik het dat iemand uit het publiek (ongeveer20 personen, met JP en de koffiedame erbij en Maurice, de echtgenoot van Christina, en nog een sporadische bezoeker die na enige minuten vertrok enz... leek de ruimte compleet vol...) de poëzienamiddag een revelatie vond en zei dat mijn gedichten totaal onwerkelijk leken. Ik maakte een dametje wijs dat Annelies een nieuwe vorm van poëzie beoefende, streetpoetry genoemd.

Bovenstaande fotookes werden gemaakt door JP, Christina en Maurice.

 

Brieven aan Brodsky

Brodsky en zijn Italiaanse vertaler Gianni Battafava in het besneeuwde Sint-Petersburg

Soms heb ik de indruk dat men mij niet au sérieux neemt, omdat ik eerder grappige teksten schrijf dan treurige, nostalgische of romantische.

Maar in 2017 rondde ik een reeks 'serieuze' poëtische brieven af, geinspireerd door de cyclus Vertumnus, 16 gedichten geschreven door Nobelprijswinnar Joseph Brosky. Deze cyclus is een verhaal omtrent de Romeinse god van de landbouw, de oogst en de vruchten, genaamd Vertumnus.

Fragmenten uit mijn brieven verschenen bijna gelijktijdig online in De Vallei, een project van François Vermeulen, zie


http://devallei.skynetblogs.be/


en ook in een verzamelbundel reisgedichten van Demer Uitgeverij, zie  

http://www.lulu.com/shop/tien-dichters-uit-vlaanderen/rugzak-in-ruil-voor-een-valies/paperback/product-23406642.html

VI

je vertelde me, joseph, dat je vertumnus al jaren geleden

had ontmoet, in sint-petersburg, het vroegere leningrad.

sneeuwkorsten omrandden de trottoirs, de kronkelpaadjes

naar de herenhuizen waren bedekt met bevroren dauw.

daar wandelde je door de nevski prospekt met vertumnus,

die vermomd als je italiaanse vertaler gianni battafava,

zich voordeed als de charmante zuiderling met winterogen.

je besefte niet helemaal, dat je hier te maken had

met een grappige verkleedpartij, getuige daarvan

de schoenen van balenciaga, de pantalon, het overhemd,

het colbert, de rode das en de donkergroene jas. maar de stevige

torso en de beweeglijke snor à la maupassant van je metgezel

spraken boekdelen: dit was de zoveelste metamorfose van

een onsterfelijke god. je zei: jouw aanrakingen, vertumnus

zijn hetzelfde als het aanraken van een astronomisch

aantal cellen, waarmee enkel tederheid evenredig is.